Kurdowie to naród liczący 25 milionów ludzi bez państwa. Mieszkają na terenie Turcji, Iraku i Syrii. Nikt nie uznał wolnego Kurdystanu. Oficjalnie są częścią Iraku. Kurdowie uznawani są jako obywatele drugiego gatunku. Mieli Niepodległą Republikę w Iranie i autonomię w zakaukaskich republikach Związku Radzieckiego. W turcji gwałcono kobiety, mężczyźni znikali, podkładano ogień, czołgi na ulicach miażdżyły ludzi. Kurdowie broniąc się przed atakami uciekali w góry. Tureckie śmigłowce atakowały bazę partyzantów z PKK ( 30 IV 1995 ). Demokratyczne obyczaje nie sprawdziły się w tej części świata. Przykładem może być Ankara, gdzie miała być pokojowa demonstracja w obronie sprawy kurdyjskiej. < źródło : Maria Wiernikowska >

Kuwejt to kraj dysponujący dużymi rezerwami finansowymi i mający na swym terytorium wielkie złoża ropy naftowej. Opanowanie Kuwejtu z punktu widzenia interesów Iraku było pożądane. Latem 1990 roku władze Iraku rozpoczęły kampanię propagandową, w której oskarżano Kuwejt o nie wywiązywanie się z umów międzynarodowych i działania na szkodę tego państwa. 2 VIII 1990r. armia iracka dokonała podboju Kuwejtu i wkrótce prezydent Saddam Husajn? Ogłosił jego przyłączenie do Iraku jako 19 prowincji. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych nakazała wojskom irackim opuścić terytorium Kuwejtu do 15 I 1991r. Niespełnienie tych postanowień przez Irak doprowadziło do rozpoczęcia 17 stycznia przez siły zbrojne USA i państw sprzymierzonych operacji wojskowej " Pustynna burza ". Działania wojenne trwały do 27 II i zakończyły się wyzwoleniem Kuwejtu. Wojska irackie wycofując się podpaliły setki szybów naftowych i tworzyły wielomilowe linie pól minowych i zasieków drutów kolczastych wśród bunkrów osłaniających irackie siły obronne. Wzdłuż irackiej granicy biegła piaskowa zapora przeciwczołgowa, za nią pola minowe rozległe na osiem kilometrów, a dalej okopy. Druga zapora była jeszcze większa. Pod naciskiem społeczności międzynarodowej władze irackie zgodziły się na kontrolę zbrojeń i urządzeń przemysłu jądrowego. Uznały także niepodległość Kuwejtu.

Długotrwały konflikt zbrojny, toczony przez libańskie społeczności wyznaniowe w który mieszały się siły zewnętrzne (Syria, Izrael, Palestyńczycy). Po 1946 roku, kiedy Liban opuściły wojska brytyjskie i francuskie, władza musiała być podzielona pomiędzy muzełmanami a chraeścijanami. Mechanizm władzy oparto na tzw. systemie konfesjonalnym, mającym w założeniu zapewnić równowagę polityczną. I tak, prezydent oraz dowódca armii musieli być chrześcijanami maronitami, premier - muzełmaninem sunnitą, a przewodniczący parlamentu - muzełmaninem szyitą. W parlamencie na 6 chrześcijan przypadało 5 muzełmanów. Zbudowany w ten sposób ustrój państwowy przez szereg lat funkcjonował w zasadzie poprawnie, libańska gospodarka rozwijała się, zaś stolica kraju - Bejrut, stał się największym centrum finansowym w regionie. Liban zasłużenie cieszył się sławą Szwajcarii Bliskiego Wschodu. Jednakże gruntowne przeobrażenia struktury społecznej Libanu, będące konsekwencją masowego napływu do kraju uchodźców palestyńskich oraz zmiany proporcji ludnościowych na korzyść muzełmanów, którzy zażądali większych udziałów we władzy, a także negatywny wpływ wydażeń na Bliskim Wschodzie - doprowadziły w latach siedemdziesiątych do wybuchu konfliktu zbrojnego, który zagroził istnieniu państwowości libańskiej. 13 kwietnia 1975 roku, członkowie Falangi Libańskiej (prawicowa partia reprezentująca chrześcijan) mszcząc się za zabicie 4 chrześcijan, napadli na autobus wiozący grupę palestyńczyków, zabijając 27 osób. Wydarzenie to stało się początkiem wojny domowej. Syria zaniepokojona wzrostem znaczenia muzełmanów, postanowiła interweniować po stronie chrześcijan. W czerwcu 1976 r. w Libanie znalazło się 20 tys. żołnierzy syryjskich. Latem tego samego roku do Libanu Południowego wkroczyły oddziały izraelskie, chcąc zniszczyć znajdujące się tam bazy OWP. Działania wojenne wygasły w październiku 1976 z chwilą podpisania międzynarodowego porozumienia wojskowego. M.in. zobowiązano w nim OWP do wycofania swych baz i nie mieszania się w sprawy wewnętrzne Libanu. Podział pomiędzy wyznaniami nie był przestrzegany, gdyż poszczególne frakcje libańskie przystąpiły do walki o poszerzenie swych wpływów. Izrael aktywnie wspierał chrześcijan walczących na południu z Palestyńczykami. W marcu 1978 r. wojska izraelskie rozpoczęły okupację południowego Libanu, która trwała kilka miesięcy. Po wycofaniu się wojsk izraelskich władza przekazana została Armii Południowego Libanu. Syria zaczęła wspierać muzełmanów. Strony także nie były jednolite. Dochodziło do licznych starć wewnątrz wyznań. Po licznych atakach przeprowadzonych przeciwko Izraelowi przez Palestyńczyków z terytorium libańskiego, Izraelczycy postanowili zadziałać ostro i 6 czerwca 1982 ich 60-tysięczna armia weszła do Libanu. Wojska izraelskie szybko spychały bojowników OWP, dochodząc po dwóch tygodniach walk do Bejrutu. Palestyńczycy i Syryjczycy zostali zamknięci w Zachodnim Bejrucie. Po kilku tygodniach walk osiągnięto porozumienie, na mocy którego w śerpniu i wrześniu oblężone w Bejrucie oddziały palestyńskie ewakuowano z Libanu. Z Libanu wycofały się też wojska izraelskie, które zastąpiły siły ONZ. Liczne ataki terrorystyczne na ambasady USA, kwatery żołnierzy w Bejrucie doprowadziły w 1983 r. do wyprowadzenia wojsk izraelskich, a w 1983 wojsk ONZ.